Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!


สวัสดีนี้คือเตียงที่ดีที่สุดของคุณ


ชย่าอวี้จนย่อมไม่ยอมคล้อยตามเป็นธรรมดา ซํ้ายังแลบลิ้นปลิ้นตาให้ เยยเจาจ้งหยืบเชือกเส้นหนึ่งตรงข้างเรือขึ้นมามัดปลายกับกาสุราทองแดง ใบหนึ่ง เหวี่ยงหมุนเป็นวงกลมสองรอบแล้วขว้างออกไป มันลอยพุ่งไป ที่นอนเป่าลม fridayเกี่ยวรัดกับราวกั้นตรงกราบเรือฝังตรงข้ามในพริบตา จากนั้นนางก็กระโจนตัว ขึ้นเดินไต่เชิอกข้ามไปอย่างสบาย ๆ

นางจะซ้อมเขาต่อหน้าคนมากมายอย่างนี้?

ซย่าอวี่จนว้ตกอยู่บ้าง แต่ครั้นนึกขึ้นได้ว่าหากนำเรื่องการประทุษร้าย สามีต่อหน้าธารกำนัลไปกราบทูลต่อหน้าพระพักตร์ก็จะสามารถตกลงหย่ากัน ได้ทันที เขาก็ยืนดีปรีดาเป็นการใหญ่ รีบยืดอกขึ้น บุ้ยใบ้ให้นักพรตหญิง ถอยออกไปลองก้าว รอรับการทุบดีอย่างกล้าหาญ

ไม่คาดว่าเยี่ยเจาซึ่งเดินโซเซไต่เชือกข้ามมาถึงนั้นมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไป

ทั้งตัว นางมองไปทางนักพรตหญิงก่อนแล้วค่อยมองดูเขาด้วยท่าทางอึกๆ

"มองอะไร ไม่เคยเห็นผู้ชายเที่ยวหญิงคณิกาหรือไร อ็ะ...ขออภัย ข้าลืม ไปว่าเจ้าเป็นพวกที่ดื่มเหล้าเคล้าที่นอนเป่าลม intex 6 ฟุตนารีจนเป็นนิสัย"

นางกวาดตามองนักพรตหญิงแวบหนึ่ง ขยับเข้าไปกระซิบถาม

“พวกนางมาจากที่ใดกัน"

เขาเชิดหน้ากล่าว

•ข้าจะหาความสุขกับสตรี กงการอะไรของเจ้าด้วย"

“ข้ามิได้หมายความเข่นนั้น อย่าเสียงดังนักสิ"ที่นอนเป่าลม intex นางโอบไหล่เขาพา เดินไปมุมหนึ่ง ลดล้มเสียงเบาลงยิ่งขึ้น เอ่ยถามอย่างมิสับลมคมใน "ผู้ช่วย แม่ทัพหลิวบอกว่าแม่นางตัวเตี้ยข้างกายท่านคนนั้นหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ท่าทางร่าเริงผิดจากผู้อี่น ให้ข้ามาถามดูว่าเป็นแม่นางของหอคณิกาใด จะได้ ไปอุดหนุนสักหน่อย"

ชย่าอวี้จิ้นโกรรแทบอกแตกตาย เขาละบัดตัวออกอย่างแรง ชี้หน้า เยิ่ยเจา

"เมื่อครู่พวกเขาตะโกนตบมือขอบใจก็เพราะคิดจะแย่งผู้หญิงที่ข้า พามารี!"

ค่าถามนี้ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจเสียจริง

นางสองจิตลองใจอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเบนลายตามองไปที่ผินนั้า ผงกศีรษะพลางเอ่ยอย่างหนักใจ

“ท่านองนั้นกระมัง..."

เขาล่าพองใจอยู่บ้างจึงกล่าวโอ้อวด

เยี่ยเจาหันหน้ามามองแวบหนึ่ง เห็นขนจิ้งจอกสีขาวปลิวคลอเคลีย ริมหูเขา ใบหน้าซึ่งถูกลมดีจนแดงเรื่อฉายแววกระหยิ่มยิ้มย่อง แลดูสดใลม ที่นอนเป่าลม tv directชีวิตชีวาอย่างมาก นางก็อดกล่าวอย่างเห็นพ้องด้วยมิได้

■เป็นคนงามจริง ๆ"

เขาโบกมืออย่างรำคาญ

■เอาเป็นว่าข้าล่าเริงสำราญกับหญิงงามของข้า ส่วนเจ้าก็กลับไป ล่าเริงล่าราญกับบุรุษกลุ่มนั้นเถอะ"

"อย่าพูดล่งเดช,' นางริบอธบาย "พวกเขาล้วนติดตามข้ามาหกปี เป็น ที่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันบา ข้าเคยรับปากว่าหลังจากกรีอาทัพกลับมา พร้อมชัยชนะจะจัดงานเลี้ยงที่แม่นั้าฉินเพื่อเป็นการฉลองให้ทุกคน บัดนี้กว่า จะเอาชีวิตรอดกลับมาได้เลีอดดาแทบกระเด็น ทั้งยังสร้างความดีความชอบ และมีชื่อเสียงแล้ว เป็นลูกผู้ชายก็ด้องมิสัจจะ จะเขียนด้วยมือลบด้วยเท้า ไม่ได้"