Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

โซฟาสำหรับนำไปเที่ยวพกพาง่าย

จูเกาซวีเดินราวอับไม่มืผู้คนอยู่รอบข้าง จนถึงหน้าเก้าอี้ของจี้อัง ทรุดนั่งลงอย่างข้าๆ ไพร่พลที่ยีนอยู่ใต้แท่น ทันหน้ามายังแท่นตรวจ แถวทหารพาอันทันหน้าออกนอกโดยพร้อมเพรียง

จูเกาซวีใข้แส้ม้าเคาะใส่ถ้วยชาของจี้อัง กล่าวถามว่า “จี้อัง คัด เลือกซิ่วหนึ่ไต้มากน้อยเท่าใด?”

จี้อังเดินช้าๆ ถึงข้างกายจูเกาซวี น้อมกายกล่าวว่า “เตี้ยนเขี่ย (คำเรียกองค์ชาย) ตอนนี้เพียงคัดเลือกรอบแรก ซฟาเป่าลม lazadaซิ่วหนี่ที่ส่งมาจากที่ ต่างๆ มีจำนวนแปดพันคน ยังมีอีกหลายพันคนทยอยจัดส่งมา ผู้ที่ไม่ ผ่านการ

คัดเลือกจะถูกส่งคัวกลับไป ส่วนผู้ที่ผ่านรอบแรก เยี่ยกงกงจะ ทำการคัดเลือกต่อไป”

จูเกาซวีเลิกคิ้วขึ้น สายตาจ้องจับบนร่างจี้กัง กล่าวช้าๆ ว่า “หมายความว่ารายชื่อรอบสุดท้ายยังไม่กำหนดแน่ซัด?”

จี้กังทราบแล้วว่าเจ้าฮั่นอ๋องมาด้วยเรื่องได มันเช้าใจว่าเฉินอิง สะกดอดกลั้น จึงคิดอาศัยเรื่องนี้ข่มเหงเฉินอิง คิดไม่ถึงเฉินอิงกลับเชิญ เจ้าฮั่นอ๋องออกมา ต่อให้มันเหิมเกริมกว่านี้ ยังไม่กล้าขึ้นเสียงกับเจ้า ฮั่นอ๋องซึ่งเหิมเกริมกว่ามันอีก ได้แต่ขานรับว่า “ถูกแล้ว ยังไม่กำหนด แน่ซัด”

จูเกาซวีแค่นเสียงดังเฮอะกล่าวว่า “น่าสมุดรายชื่อมา”

จี้กังขบกรามกรอดหันกายไป จูเกาซวีขยับเก้าอี้โยก ยังคงใช้ แส้ม้าเคาะถ้วยซาของจี้กัง คล้ายกำลังตบหน้าจี้กัง การมาของจูเกาซวี ในวันนี้ เท,ากับตบหน้าเก้าอี้เป่าลมจี้กังจริง ๆ

จี้กังอยู่ต่อหน้าผู้ใด้บังคับบัญชา ยังมีบุรุษสตรีนับหมื่นบนสนาม ฟ้กช้อมแมือ ใบหน้ามันบัดเดี๋ยวแดงกาบัดเดี๋ยวเขียวคลํ้า ปรารถนาใคร่ ชำแรกพสุธาหลบหนีไป

จี้กังหยิบสมุดรายชื่อเดินถึงช้างกายจูเกาซวี จูเกาซวีหาเหลือบแล มันไม่ เพียงกล่าวว่า “มีหญิงสาวชื่อพีานชินเหลืยง ด้นหามาให้กับเรา”

จี้กังกล่าวเบาๆ ว่า “เตี้ยนเซึ่ย รายชื่อมีถึงเจ็ดแปดพันคน...”

ไม่หันขาดคำ จูเกาซวีถลืงมองมัน ดวงตาทอแววดุร้าย สะกดจน จี้กังใจหายวาบ

จูเกาซวีออกคำสั่งว่า ‘รีบค้น”

จี้กังได้แต่เปีดดูรายชื่อ สมุดรายชื่อนี้เรียงตามเส้นขีดของคัว อักษร โซฟาเป่าลม pantipคิดหาชื่อคนผู้หนึ่งไม่ยากนัก เพียงชั่วขณะจี้กังก็พลิกถึงหน้าที่ เขียนชื่อฟ่านซินเหลียง จึงยื่นส่งต่อจูเกาซวี กล่าวว่า “เตี้ยนเซี่ย...”

จูเกาซวีช้อนตาขึ้นกล่าวว่า “หมึกพู่กัน”

จี้กังขบกรามกรอด หันไปถลึงตามอง จี้โหยวหนันรีบนำพู่กันและ นํ้าหมึกมา

ทั้งสองแยกย้ายยืนอยู่ด้านซิายขวาของจูเกาซวี จูเกาซวีเอนกาย บนเก้าอี้โยก เพื่อให้มันเห็นถนัดชัดตา ทั้งสองได้แต่ก้มเอวลง จูเกาซวี จึงหยิบฉวยพู่กันจุ่มนํ้าหมึกจนเปียกชุ่ม กวาดมองสมุดรายชื่อที่จี้กังถือ อยู่ จากนั้นขีดเส้นลงบนชื่อพีานซินเหลียง

จูเกาซวีแค่นหัวร่อพลางผุดลุกขึ้นกล่าวว่า “เราจะนำคนจากไป”

จี้กังน้อมกายลง กล่าวชัดถ้อยชัดคำว่า “เตี้ยนเชื่ย นี่เป็นฝ่าบาท คัดเลือกซิ่วหนี่”

จูเกาซวีคล้ายแมวที่ถูกเหยียบหาง พลันหันขวับไป เงื้อแส้ม้าหวด ใส่ไม่ยั้ง ด่าทอว่า “อุบาทว์บัดซบ นำพระบิดามาข่มขู่เราผู้เป็นอ๋อง เจ้า เพียงเป็นสุนัขที่พระบิดาเลี้ยงไว้ กลับกล้าเห่าใส่นายน้อยของบ้าน”

จี้กังยืนแน่วนิ่ง ทั้งไม่ที่นอนเป่าลม บิ๊กซีหลบหลีกและไม่ปีดปัอง ปล่อยให้แส้ม้าหวด ใส่ศีรษะ ใบหน้า และหัวไหล่ ผู้คนบนแท่นและใต้แท่นต่างกลั้นลมหายไจ เงียบสวัดปราศจากลุ้มเสียง